Spijkerbroekenhel

Kom je dan nooit in de winkel?
Nee, daar tref ik enkel een blauwe wand en daar kan ik niet tegen.
Maar dan vraag je toch hulp?
Nee, want dan krijg ik zo´n überhippe verkoper met een Randstedelijk accent die mij iets met een veel te laag kruis en een blote buik aan gaat smeren en heel even geloof ik zo´n gast dan echt, ben ik 185 euro lichter en verstoft het weer in de kast. Want als ik het thuis dan aantrek en ik zie mezelf in de spiegel is het eigenlijk best sneu. Zo´n veertiger in een spijkerbroek voor veertienjarigen.
Maar dan kijk je toch eerst op internet welke je hebben wil?
Dat is toch niet reëel? Die grieten eten niet en daar staat alles geweldig bij. Ik heb heupen weet je wel en een achterwerk. Ooit had ik dat allemaal niet, maar dat is ook twintig jaar geleden. En als veertiger mag ik toch ook wel een hippe broek? Een die past bij veertig? Met wat dingetjes eraan of erop? Toch?
Maar wat dan?
Zo moeilijk is dat dus niet, ik wil een pop. Ik wil die modellen op een pop zien. Dan denk ik er zelf wel wat kilo´s en een grotere maat bij. Ik wil niet voor zo´n blauwe wand staan en overgeleverd zijn aan een verkoper. Niets mis met verkopers, alleen die van spijkerbroeken wel. Dat is een groot complot, die lui.
Nou nou.
Het is toch zo? Staan ze met die snoeiharde muziek achter de toonbank naar je te lachen en ze geven elkaar knipogen als ze je ontredderde blik zien. ´Prooi´, denken ze dan. En dan krijg ik een zweetaanval, ben ik mijn assertiviteit kwijt en wil ik alleen nog maar weg. Maar dan hebben ze je al hè, staan ze al met drie modelletjes naast je die mij ´enig´ zouden staan.
Dan ga je toch?
Kan niet, ben ik te netjes voor opgevoed. Ik heb een vriendin die laat alles uit de kast trekken, die gooit stapels overhoop en wroet door kleding waar ze volgens bordjes vanaf moet blijven omdat het ´uithangt´ en gaat daarna zonder ook maar iets te kopen weer weg. Zij vindt het een keuze om kledingverkoper te worden en ziet het als een baan. Vouwen en hopen dat je af en toe wat af mag rekenen. Maar toch met name vouwen.
Tja…
Ik kan dat niet. Voel me altijd verplicht om dan toch iets mee te nemen.
Een te dure broek van 185 euro.
Precies, dus ik wil gewoon niet meer naar binnen. Ik ga failliet op een spijkerbroek.
Hoe doe je dat nu?
Altijd hetzelfde saaie modelletje van de Hennes. Kan ik blind bestellen op internet. Niets bijzonders, degelijke spijkerbroek zonder franje. Ik ben gedoemd tot middelmatigheid.
Alleen bij spijkerbroeken toch?
Ja, tot nu toe wel. Maar zoiets gaat van kwaad tot erger.
Sterkte.
Bedankt.