Overwinteraars

Het is een heel gevecht. We hebben een groepje overwinteraars in huis en ik ben bang dat ze het niet allemaal gaan redden. Sommigen clusteren in groepjes, anderen proberen solo te overleven. Ik krijg er af en toe een rolberoerte van als ik door een word aangevallen. Ons huis, en dan met name boven, is overgenomen door een stuk of wat lieveheersbeestjes. In het najaar zijn ze naar binnen gefladderd en nu wachten ze tot het mooier weer wordt. Ze tukken de hele dag, totdat ik ga stoken boven en dan moet je oppassen. Dan gaan ze de omgeving verkennen. Denken ze dat het voorjaar is natuurlijk. Hysterisch tegen de ramen vliegen en dan op het ruggetje naar beneden donderen. En wie mag ze dan weer overeind helpen? Moi.

Gisteren vloog er een onder de douche. Ik duiken naar het putje, want hij zat al in de draaikolk. Beest eruit geplukt, beetje hartmassage gegeven en te drogen gelegd. Vliegt de oelewapper daarna bij het tandenpoetsen van de jongens weer onder de kraan. Hetzelfde verhaal. Weer een drogend beest in de vensterbank. Ik ben al op eentje gaan staan en volgens mij heb ik er ook al een in de wasmachine op 40 graden gewassen. Daar helpt drogen niet meer bij. De poes eet ze ook trouwens. De stakkers. Ze zijn zo lief. Ik moffel ze steeds in de planten en hoop dat ze daar dan nog een maandje of twee gaan tukken. Doen ze niet.

Wanneer kan ik ze met goed fatsoen uitzetten? Ik wil het niet te snel doen, want nachtvorst is natuurlijk dodelijk. Ik ga er denk ik een hele happening van maken. Een luizenbuffet waar ze zich op mogen storten en daarna een speech dat ze volgend jaar terug mogen komen. En dan moet je ze laten gaan hè. Het worden toch een beetje je kinderen. Ik vind het nou al niet leuk, terwijl ze nog steeds boven rondscharrelen. Ik ga maar eens kijken hoe het met ze is nu. De kachel staat aan, dus er zal wel wat fladderen. Nog even knuffelen, nu het nog kan.