Mijn middelbareschooltijd vind ik vooral leuk omdat mijn beste vriendinnen ook nog uit die tijd stammen. Nadat we ons gezamenlijk door de mavotijd heen hadden gesleept, werd het echt gezellig in klas vier van het Dr. Mollercollege. Eus zat alleen, ik plofte ernaast omdat zij de enige was die ik kende en achter ons zat Yvonne, degene met wie je het hardst kon lachen van allemaal.
Yvonne werd verliefd op Wim van Ellen, want hij had een stoere brommer (MT), ik werd verliefd op Peter Depri (hopeloos) en Alexander de Dakgoot (nog hopelozer) en Eus viel voor de knapste van de school. Bijkomend pluspunt was dat deze jongen ook nog eens een rode tractor had. Hij had een litteken onder zijn oog en deed aan kickboksen en hij leek ook nog eens sprekend op Richard Gere. Dat was wat in die tijd. Wij zagen ooit, toen we samen op de fiets zaten met een klein bakkie te veel op, een rode tractor langs de kant van de weg en zijn toen direct de sloot ingereden. Dat deed je nou eenmaal als je een rode tractor zag. Hysterische puberbreinen, man man. Ik fiets nog steeds liever een sloot in dan dat ik iets constructiefs doe als ik verliefd ben trouwens. Some things never change.
Nu komt er een reünie aan. Dat doet het Dr. Mollercollege om de vijf jaar. Vijftien jaar geleden ben ik voor het laatst geweest. Klasgenoten stelden zich voor als “Marianne, Bianca of Chantal, trotse moeder van drie” en dan bleef het daarna stil. Ik weet nog dat ik daar heel erg van ben geschrokken. Dat je kinderen krijgt en dat er dan dus blijkbaar niets anders meer is. In die tijd was ik net naar Amsterdam verhuisd, had afscheid genomen van enkel klotebaantjes en ging eindelijk studeren. Ik ben toen pas echt gaan leven, voor mijn gevoel. Amsterdam was mijn lichttherapie, zogezegd. Ik had niets met die trotse moeders. Nu snap ik het wat beter.
Eens kijken of ik mijn matties meekrijg, het zou toch echt geweldig zijn om weer eens rond te lopen door de gangen, het fietsenhok te bekijken en zien of er nog iets van de Soos over is. Ik betwijfel het. Ik wil zien of mijn oude liefdes er zijn en of ze oud en kaal zijn geworden. Kaal zou ik het geval van Alexander de Dakgoot misschien wel een vooruitgang zijn. En die Richard Gere lookalike moet toch ook nog wel ergens te vinden zijn? Yvonne slaapt nog iedere nacht met Wim, dus dat is wel zeer romantisch afgelopen allemaal, hè Von? In juni is het. Dames, wat vinden jullie ervan?
0 reacties:
Een reactie plaatsen