Cas wil niet meer. Het wordt gewoon te koud, zegt ie. Daar baal ik echt enorm van. Ik vind het vooral niet eerlijk. Normaal gesproken is hij namelijk mijn levende kruik. ´s Nachts prop ik mijn koude voeten ergens tegen zijn lijf en dan worden de tenen vanzelf weer warm en kan ik slapen. Maar ja, nu is het winter en vriezen mijn voeten er zowat af en nu mag het niet meer. Hij is hartstikke streng. Ik moet mijn poten thuishouden, zegt ie dan. Ik snap het wel. Je moet bij mij ook niet in de buurt komen met ijsklompvoeten. Van koude handen onder warme truien kan ik de lol absoluut wel inzien, maar koude voeten, daar is niets romantisch aan.
Het zijn nu niet meer alleen mijn voeten, maar ook mijn handen, mijn neus, mijn oren die zeer doen van de kou. Ik krijg spierpijn van de kramp waar ik de halve dag in rondloop. Ik stook me een ongeluk, maar ja, oud huis hè. Als de wind verkeerd staat of het regent heel hard, nou dan kun je stoken wat je wilt, maar de ijspegels hangen hier gewoon aan je neus. Ik loop nu met drie truien aan, skisokken, sloffen erover, sjaal om. Heel gezellig. Kleed prachtig af. De kat vindt het geweldig. Die ziet in mij een wandelende krabpaal of slaapkussen, net waar ie zin in heeft. Hij volgt me de hele dag door.
In de nacht slaap ik nu dus met een kruik. Zo eentje die eigenlijk bedoeld is om net geboren baby’tjes warm te houden. Ik prop hem onder mijn voeten. Dat doet soms gewoon pijn, zo koud als mijn tenen dan zijn. Ik kan natuurlijk ook de hele avond rondjes door het huis gaan lopen, maar ik kijk graag een film. En dan zit ik stil en dan trekt de kou zo via mijn tenen naar mijn benen en zo hoppetee de rest van mijn lijf in. Het is december. Al december. Tot en met maart moet ik het volhouden. Dan wordt het warmer en dan mogen mijn voeten weer tegen Cas aan. Dat duurt nog even. Ik moet het er toch maar weer eens over hebben, want dat hoort toch eigenlijk bij zijn functieomschrijving als man van Juul, levende kruik spelen. Dat gesprek gaan we vanavond maar eens voeren. Na een gloeiend heet bad.
2 reacties:
ik heb serieus nagedacht over een electrische deken.
Ik denk dat het gaat gebeuren..... Ik kan soms niet slapen van de kou in mijn pootjes
droomF
De intimiteit! We raken het kwijt! Waar is die bikkel gebleven. Waar zijn de mannen van staal? Het is toch heerlijk als warmbloedige man een ijskoningin te doen smelten. Kom maar op!
Een reactie plaatsen