Dood moet ie, dood!

Stemmen zijn bepalend voor je humeur. Je hebt stemmen die mooi en warm zijn, of hele zware boze stemmen, sensuele stemmen, humeurige stemmen, vrolijke stemmen en daarnaast heb je nog een stem. De meest vreselijke stem op aarde. Het geluid gaat door merg en been, je wordt er heel erg agressief van en het is vergelijkbaar met een vork die over een bord schraapt. Kippenvel en rillingen: de stem van Spongebob Squarepants. Als ik die stem hoor, heb ik zin om bakstenen door ramen te gooien en als Spongebob gaat lachen dan steek ik het liefst twee vingers in mijn oren waarbij ik dan heel hard LALALALALALALALALLALALA gil en rondjes door de kamer spring totdat het voorbij is. De meest vreselijke allesdoordringende irritante baggerstem aller tijden. Tranen in de ogen. Dat dit figuurtje zo´n succes kan zijn, vind ik onvoorstelbaar. Ren en Stimpy, dat was leuk. Dit is vreselijk! Ik snap dat die tekenfilmfiguren wat afwijkende stemmen moeten hebben, maar de stem van Spongebob is een ware marteling. Het liefst zou ik dat gele irritante mannetje met een aardappelschilmesje bewerken en de uiteindelijke duizend kleine stukjes in de openhaard laten branden totdat er niets, maar dan ook niets meer dat irritante sponsje over is. Maar dat kan niet, want de jongens liggen dubbel op de bank. Die zijn dus dol op Spongebob Squarepants. Dat vreselijke irritante klotensponsje. Het is hun held. Maar als het aan mij ligt… Dood moet ie, dood!