Dat was ooit

Eigenlijk verlang ik gewoon terug naar de telefoon met draaischijf. Het doosje van de cd, dat is er ook zo een. Typemachine. Het komt door al die schermpjes. Je mag nergens meer echt op drukken, aan draaien. Het is allemaal een klein tikje met je wijsvinger of een veeg over een scherm en alles gebeurt vanzelf. Dat is echt hartstikke handig hoor, maar het had wel wat als je iemand moest bellen en de draaischijf was zo´n sloom ding dat al rustig ratelend helemaal terug moest komen nadat je een negen had gedraaid. Eer je al die cijfers had afgewerkt… Dat was lachen als je haast had. Met muziek hetzelfde. Het openmaken van een cd doosje, met een hand een kant vastklemmen en dan met de andere het ding openmaken en daarna in het midden drukken om die cd los te laten wippen. Je moest er nog wat voor doen. Het vervangen van een inktlint in een typemachine, liefst met twee kleuren (rood en zwart) en dat dan altijd de ´r´ bleef hangen. Ik vind deze tijd echt heel leuk hoor en ik verkondig hier geen ´vroeger was alles beter´, maar nu is alles zo ontzettend hetzelfde. Iemand bellen, muziek opzetten, tekstje maken, het vraagt allemaal om dezelfde handeling. Er zit geen afwisseling in. Ik doe overal aan mee. Het enige wat ik niet vervang door een en dezelfde beweging is de wekker. Ik zou daar zo ook mijn telefoon voor kunnen gebruiken, maar dat weiger ik. De wekker, het grootste martelapparaat ooit uitgevonden, daar moet je ook wat moeite voor doen. En die moet je zonder verdere schade aan je sociale leven gewoon heel hard door de kamer kunnen smijten. Heel hard.