Omdat het heerst zeker?

Zo´n dag dat je, als je je ogen open doet en je probeert te slikken je al weet dat het ´m niet gaat worden. Dat het voelt alsof je drie vier flessen wijn hebt gedronken, terwijl je alleen maar aan kruidenthee hebt zitten lurken. Dat je jezelf naar beneden sleept, boterhammen smeert, tasjes inpakt en dat je zodra de slopers zijn vertrokken voorover op de bank valt, met je gezicht in de kussens, armen langs je lijf, een been op en een been naast de bank en dat je pas als je echt geen lucht meer krijgt een poging doet tot omdraaien. Dat je je op de bank installeert, nog wat hoognodig werk verricht, maar daarna niet verder meer komt dan kranten lezen, Facebook, Twitter, Perez Hilton en wat veel te dure kledingsites bekijken. Dat je na drie uur echt heel nodig moet drinken en ook plassen, maar dat het dan nog een uur duurt voor je ook daadwerkelijk opstaat. Lamlendigheid ten top. Dat je een paar uur kwijt bent en kwijlend wakker wordt van de telefoon die je dan net niet meer haalt omdat je je evenwicht verliest bij het opstaan en je eerst een minuut zit te gillen omdat je je tenen hebt dubbelgeklapt. Eten lukt, maar echt gezond is het niet wat je naar binnen hebt geschoven, half hangend in de koelkast, plakjes vleeswaren, plakken kaas en Cheezedippers weghappend. Het fruit stond echt te ver weg, onhaalbare zaak. Dat je zonder te douchen en dus ook gewoon in je pyjama je slopers weer op gaat halen, hopende dat je niet al te muf ruikt. Ik ben goed in vragende blikken ontwijken. Ik weet dat de mascara halverwege mijn wangen hangt en dat mijn haar een groot verwilderd vogelnest is. Boeien! De slopers houden toch wel van mij, zolang ik maar gewoon overal ja op ga zeggen vandaag, wat ze ook vragen. En dat je dan, als de mannetjes eenmaal in hun bed liggen, nog net met het laatste restje energie er een stukje tekst uit weet te persen. Dit stukje. Ik ben trots op mezelf. Heel erg trots. Morgen is alles beter. Toch?