2011 gaat het helemaal worden!

DIKKE KLAPZOENEN VOOR JULLIE ALLEMAAL. DAT 2011 EEN AANEENSCHAKELING VAN CHAMPAGNEMOMENTEN MAG WORDEN.

GELUKKIG NIEUWJAAR!!!

Check!

Ingrediënten voor de quiche, check
Biertjes voor Huib, check
Kinderchampagne voor de koters, check
Sterretjes, check
Lekkere visjes en kaasjes, check
Champagne koud, check
Oliebollen, check
Zakdoeken voor het janken, check

2011 wordt mooi. Heel mooi. Dat we volgend jaar met z´n allen denken ´wat een briljant mooi jaar was 2011!´

En nu hoppakee, met de checklist naar de Appie en de drankwinkel, de visboer en de kaaswinkel. Lekker!

Hij was fijn

Hij staat weer hoor, eitje!

Hij staat er weer. Op de oprit. We moeten een beetje grind bijstorten, wat dingetjes regelen met de verzekering over een grindregen op in de omtrek geparkeerde auto's, de jongens weer leren dat auto's leuk zijn en niet eng, bloemen naar de buren sturen (ook die aan de overkant), de banden vervangen in verband met verbrand rubber en de muur van het huis een beetje bijwerken, maar… De auto staat weer op de oprit. En hoe.

Het lijkt er niet eens op...

De canneloni zonder canneloni staat in de oven. En de saus die eigenlijk gisteren klaargemaakt had moeten worden, maar die toch echt net pas klaar is, ligt er gewoon bovenop. En ik heb te weinig ricotta, maar weer teveel parmezaan en ik mis de sambal oelek. Daar zat schimmel op, dus die heb ik maar weggegooid. Stokbrood ben ik ook vergeten en er had nog iets 48 uur in de ijskast gemoeten, dat heb ik sowieso maar helemaal overgeslagen. En toch, raar maar waar, ziet het er wel lekker uit. Het komt over een kwartier uit de oven en ik ben eigenlijk wel heel benieuwd waar het naar gaat smaken. De mannen mogen een naam voor het gerecht verzinnen. Dat zal variëren van Viezeprut tot Hetlijktwelsnot of Diegroenezooimoetikniet, maar dat zal mijn pret niet drukken.

Smakelijk.

En zo was Brussel

Brussel was fijn. Heel fijn. Ook al zijn er wat dingetjes mislukt. Het enorme lekkere eten is er bijvoorbeeld niet van gekomen. We hebben wel aardig gegeten, maar niet om over naar huis te schrijven. Ook het Hortahuis was jammer. Blijkt pas om 14.00 uur open te gaan, maar helaas voor ons stonden wij keurig om 10.00 op de stoep. Jammerdebammer. Maar Pierre, wat is er dan wel gelukt? Een heerlijke B&B! Die Belgen hebben het echt helemaal begrepen. Heerlijk bed, bad op pootjes in de kamer, ruim, heel mooi ingericht en bijzonder gastvrije eigenaren. Ook het antiek was prijsschieten. Het servies waar we al jaren op jagen is in the pocket en Cas heeft in de serie natuur ook weer twee heel fraaie items gescoord. En jawel, ook de dansvoorstelling was fijn. The Song van De Keersmaeker. Bijna twee uur stilte en dans, met af en toe een Beatle tussendoor. Het enige wat ik razend irritant vond was de mevrouw die op het toneel allerlei kunsten met geluid uithaalde. Ik lette meer op haar dan op de dansers en dat was jammer. Maar goed, niet getreurd, de rest was prachtig mooi. En nu zijn we thuis met de bloedjes, is Cas de hele AH aan het leegtrekken en mag ik morgen aan de kook uit het kookboek "De keuken van ons moeder". Lekker eten uit België. Had ik al gezegd dat deze vakantie heel geslaagd is?

Hallo mooi Brussel

We gaan naar Brussel. Twee hele nachten. Volgens Cas maakt het mij niet uit waar we heen gaan omdat ik toch alleen maar wil slapen, maar dat is niet helemaal waar. Want ik wil heel graag naar het Hortahuis, naar een dansvoorstelling, naar twee hele goede restaurants, naar de Marollen, naar de pintjes, naar het antiek en tussendoor, ja tussendoor wil ik wel heel graag slapen. En wij gaan naar een fijne B&B, dus dat zit wel goed. Ligt er ook veel sneeuw in Brussel? Is toch in het zuiden hè? Voor je het weet is het er ineens warm met een zonnetje… Ik denk aan de zon omdat Yvonne voor het jaarlijkse lange weekend weg met de dames ineens met Marrakesh aan kwam zetten. Maar dat is een ander verhaal. Tot over een paar dagen!

Oh, en niet vergeten te doneren aan SR10! Als je Praise you van Fatboy slim voorbij hoort komen, die krijgt u van mij cadeau!

Ringing of the Bells

Het is tijd voor de openhaard, boeken, spelletjes met de jongens, verse soep en een lekker muziekje. Cas is bijna thuis, de jongens bijna wakker en ik ben bijna weer nuchter. De start van de kerstvakantie was een hele goeie. Wat een fijn feestje was het gisteren. En dan nu even dit, om in de stemming te komen:

Kerstfeest

Kerst is begonnen. Er zijn een paar eikpunten en we beginnen meestal met het B.R.A.B.O.-kerstdiner, gevolgd door seriousrequest en de top-2000. De stapels Allerhandes en kookboeken groeit op tafel en het is altijd onderhandelen wie er rijdt, zeker als het zo glad is (Cas is eigenlijk altijd de klos...). Ieder jaar hoop je op een witte kerst en nu istie er en meer in de kerststemming kun je eigenlijk niet komen. Mijn kerstballenjurk hangt klaar, we checken vanavond in in Hotel New York, wat voor mij nu een echte kersttraditie begint te worden en ik heb zin in champagne. Er staan veel etentjes gepland en stapavonden voor de afwisseling. Oud en nieuw doen we zoals altijd gewoon met z'n vieren. Beetje snaaien, drankje, om half twaalf de mannen uit bed, vuurwerk kijken, een uur licht uit. Hallo 2011! Het worden twee hele fijne weken.

He snurker! Wakker worden!

Mijn lijf is mijn emotionele thermometer. Nog voordat ik zelf in de gaten heb dat er iets niet klopt, reageert mijn lijf al. Eerst door niet te slapen, dan door me eruit te laten zien als een zestienjarige pukkelige puber en als dat allemaal niet helpt, door ziek te worden. Dat was de laatste maanden aan de hand. Dat ik niet gelukkig was in mijn baan, werd steeds duidelijker. Toen ik denk ik gemiddeld nog 3 uur per nacht sliep en ik de flessen Clearasil met liters tegelijk het huis in sleepte, viel het kwartje. En de rest is bekend. Maar de nachten niet slapen eisen wel hun tol. Nu mijn lijf op de stand ´goddorie-het-mens-heeft-het-eindelijk-begrepen´ mag, heeft het rust nodig. Om even bij te komen. Ik slaap nu voor de derde dag uren en uren. Het verschil tussen vandaag en de voorgaande dagen is wel dat ik me beter ga voelen. Mijn hoofd raakt leeg. Er komt ruimte, veel ruimte. En ik heb nu twee weken vakantie, dus ik kan een aantal ideeën die op de plank liggen gaan aanpakken. Leuke ideeën. Voor mijn portfolio. Vandaag geef ik mezelf nog cadeau. Omdat mijn lijf dat eist. Maar via de mail gebeuren er al leuke dingen. Ik noteer al van alles bij bepaalde data in de agenda voor volgend jaar. Ondanks die tien centimeter sneeuw die ze voorspellen begint hier de zon te schijnen. Harder en harder.

Blauw? Of groen? Of toch maar rood?

Boardwalk Empire is nu al dikke favoriet. Niet in de laatste plaats door Steve Buscemi, die vent is sowieso weergaloos in alles wat hij doet. Maar het gaat me in dit geval ook om de kleuren. Want ik weet niet wie de decors heeft geregeld in deze serie, maar diegene snapt het dus echt helemaal. Er moet straks in Amsterdam ook een huis worden ingericht en ik ga los met kleuren heb ik besloten. Die ene rode muur die we nu hebben nodigt uit tot heel veel meer. De kleuren uit Boardwalk Empire zijn er perfect voor. Alles klopt in de decors. Het is fantastisch. Het rood is goed, het blauwgroen is goed, het hout is er perfect bij. Alleen daarom moet de dvd er komen, zodat ik in de stoffenzaak, de verfwinkel, de jurkjesmakerij en de houtzagerij alleen maar mijn laptop hoef open te klappen en zeggen: "Kijk die! Dat bedoel ik!" Kind kan de was doen. Nu alleen nog even de toko verkopen, dan kunnen we los. Helemaal los.

We gaan beginnen!

Vandaag heb ik een vrije dag genomen. Want ik ga mij officieel registreren bij de Kamer van Koophandel. Na deze ochtend bestaat mijn eigen toko. Normaal gesproken heb ik een hekel aan dit soort administratief geneuzel, maar nu heb ik er zin in. Want alles krijgt nu vorm. Iets wat ik al heel lang wilde doen, ga ik nu ook doen en het is het perfecte moment. Ik ga me fulltime met teksten, schrijven en aanverwante zaken bezighouden. Bijna een nieuw jaar, straks weer terug naar Amsterdam, een nieuwe start dus, weer van nul af aan beginnen, van die dingen. Ik heb op mijn eigen resetknop gedrukt en het pakt heel goed uit, tot nu toe. Van alle kanten krijg ik de leukste reacties en tips. Het werkt echt zo dat al je iets met enthousiasme begint, het van alles losmaakt bij anderen. Kettingreactie van positieve ideeën. Ik moet ook eens even gaan bedenken hoe ik mijzelf ga omschrijven, of liever gezegd, dat wat ik dadelijk wil gaan doen. Er staat ook al een aantal afspraken waar ik dan misschien wel niets mee verdien, maar die waarschijnlijk wel heel nuttig zullen zijn op ander vlak. En ook heel gezellig vooral. Nog twee maanden en dan is het eindelijk klaar met de cijfertjes. Alleen nog cijfertjes voor mijn eigen belastingdienst. Maar die doe ik dan natuurlijk met liefde. Dat snapt u.

Zodra de website klaar is, stappen we over. Met blog en al. En dan ziet u live wat ik allemaal aan het uitspoken ben. Nog even.

Damn, woman!

Het glijbeleid van Hilversum, zo sociaal!

Ik haat glad. Deze kou en mijn rug zijn geen goede combinatie. Ik ben gewoon doodsbang op straat. In Hilversum strooien ze namelijk niet op de stoep, alleen op de weg. Dus ik loop nu met twee kinderen aan de hand over de weg. Want op de stoep gaan mijn kinderen glijden en springen en aan mij trekken en aangezien ik nu al in een totale kramp van de kou loop, is het niet handig als er een spiertje verkeerd wordt getriggerd. En vallen is gewoon geen optie. Dus wij lopen op de weg. En het kan me niet schelen dat ik het verkeer opstop, dat er vrachtwagens achter mij toeteren en groot licht geven, dat Pepijn en Hidde piepen dat de auto’s gevaarlijk zijn, dat auto's heel veel gas geven en nog net op tijd remmen, ik blijf daar lopen. Want de stoep is een grote ijsbaan. Gemeente Hilversum hè. Heel veel geld voor het keer op keer vernieuwen van ‘de Ring’, wat neer komt op een complete verkeerschaos van anderhalf jaar om een paar niet functionerende rotondes aan te leggen. Daar is heel veel geld voor. Maar voor strooien op de stoep hebben ze nog geen dubbeltje over. Bejaarden hoeven blijkbaar geen boodschappen te doen. Mensen met fysieke dingetjes ook niet. Blijf je toch lekker drie maanden binnen? Het gaat vanzelf weer een keer dooien. Dus ik laat mij niet kennen en ga in protest. En al ontstaat er file tot aan Kortehoef achter me, ik blijf op de weg lopen. Met aan iedere hand een kind, totdat de stoepen weer veilig zijn. Een maandje of drie, gok ik, dan kan iedereen weer doorrijden.

Bijna klaar

Ik krijg hulp bij het maken van mijn website. Maar ik moet wel een en ander even zelf regelen. Keurige mail gekregen van vriend Herman, zodat ik als een totale debiel alleen maar stapjes hoef te volgen. Heerlijk. Ik had geen enkel idee waar ik moest beginnen. En toen er ook nog in ´de mail voor debielen´ stond dat het ongeveer hetzelfde was als jurkjes kopen via internet ging het eigenlijk vanzelf. Want dat kan ik namelijk erg goed. Dus ik heb mijn domeinnaam vastgelegd, ik heb een silverpluspakket aangeschaft en ik heb een mail met allerlei technische gegevens doorgestuurd. En zelfs mijn e-mail werkt nu al! Eureka. Het gaat snel allemaal. Lekker. Maar het is wel heel druk in mijn hoofd. Om rustig te blijven bij alles wat er nu speelt, zing ik in de auto snoeihard mee met dit muziekje. En ik heb hem op de soundtrack van mijn begrafenis gezet. Maar dat duurt nog even, no worries, zeker een jaartje of 40. Eerst de website in de lucht en alles wat daarbij hoort. Zodra het klaar is allemaal, ga ik dat hier feestelijk vertonen. En zodra ik heel veel geld heb verdiend, ga ik er een heusche ontwerper bij betrekken. Maar eerst maar eens de lucht in. Nog even geduld. Druk nog maar een keer op het muziekje. Lekker.

Ga je nou eindelijk eens je hart volgen?

Maandag ga ik met vriend Herman praten over een website. Mijn website. Voor de plannen die ik heb in mijn hoofd. Het is tijd voor verandering. Positieve verandering. Door een aantal fysieke gedoetjes ben ik de afgelopen jaren niet echt bezig geweest met mijn hart, maar vooral met mijn hoofd. Vijf jaar geleden was ik er alleen maar mee bezig dat ik geen pijn meer zou hebben. En daarna was ik bezig om weer onafhankelijk te worden. Niet direct op de plek waar ik wilde zijn, maar wel op een plek waar ik kon zijn. En nu een paar jaar verder wordt het tijd voor leuk. Dat doen waar mijn hart ligt. En daar waarschijnlijk eerst een aantal keren op mijn bek gaan. Maar ik heb een hele grote les geleerd de afgelopen jaren en dat is bijten. Volhouden, ook als het allemaal kut is (excusez le mot). Mijn eerste jaar in Amsterdam was vreselijk. Ik woonde in Gein, kende helemaal niemand en heb heel vaak gedacht om terug te gaan naar mijn veilige nest in Tilburg. Eenzaamheid is niet iets wat je mensen gunt. Niet gedaan en kijk wat er van is gekomen. Met mijn rug hetzelfde. Van plat, naar rolstoel naar weer volledig uit je plaat gaan op de Swedish House Mafia. En nu is werk aan de beurt. En ook dit zal wel weer niet vanzelf gaan. Dat hoeft ook niet, makkelijk lijkt mij niet zo te passen. Maar goed, ik leer snel, dus het komt wel goed. Ik heb de afgelopen weken veel energie gekregen van dat wat ik wil gaan doen. Met dank aan Guido. Er is iets in beweging gezet en ik wil nu niet meer terug. Ik ga mijn hart volgen. U hoort nog van mij.